Turbiny parowe

Prototyp turbiny parowej stanowiła tzw. aeolipila, zbudowana w 100 r. p.n.e. przez Herona Starszego z Aleksandrii. Była to wydrążona kula obracająca się wskutek reakcji pary wypływającej z jej wnętrza przez obwodowo wygięte rurki. Para była doprowadzana z kotła parowego do wnętrza kuli przez rurki tworzące zarazem jej oś obrotu. Bardziej dojrzały technicznie był projekt turbiny parowej, który ogłosi) w swym dziele w 1629 r. G. da Branca. Jednak praktyczne rozwiązanie problemu budowy turbiny parowej mogło nastąpić dopiero wówczas, gdy ze strony przemysłu nastąpiło zapotrzebowanie na szybkobieżne silniki. W 1883 r. Szwed C. G. de Layal, poszukując silnika nadającego się do napędu wirówki własnego pomysłu, opracował teoretycznie projekt akcyjnej turbiny parowej, a w 1889 r. zakończył jej budowę. W 1884 r. Anglik Ch. A. Parsons uzyskał patenty na budowę reakcyjnej turbiny parowej i na napędzanie prądnic turbinami parowymi. Od tego czasu następuje bardzo szybki rozwój turbin parowych. W 1889 r. pracowało w elektrowniach już - 300 turbin Parsonsa. Powstają nowe ich typy; turbiny akcyjne o stopniach prędkości, czyli turbiny Curtisa, opatentowane w 1896 r. przez Amerykanina Ch. G. Curtisa, wielostopniowe turbiny akcyjne typu Rateau — pierwsza zbudowana w 1897 r. przez Francuza A. Rateau, oraz typu Zoelly — pierwsza zbudowana w 1903 r. przez Szwajcara H. Zoelly, ponadto przeciwbieżne turbiny promieniowe typu Ljungstrom, zbudowane w latach 1903-1910 przez Szwedów, braci B. i F. Ljungstromów.
okna-okplast.pl master dha360 chłodnictwo warszawa