Hartowanie

Stale o większej zawartości węgla oraz stale stopowe wymagają powolnego podgrzewania, gdyż szybkie podgrzewanie wywołuje naprężenia w materiale i może spowodować pęknięcie przedmiotu. Zasadniczym warunkiem hartowania jest właściwa dla każdej stali szybkość chłodzenia. Stale o mniejszej zawartości węgla chłodzi się bardzo szybko, stale o większej zawartości węgla oraz stale stopowe — nieco wolniej. Najmniejsza szybkość chłodzenia pozwalająca na otrzymanie martenzytu nazywa się krytyczną szybkością hartowania. Właściwa szybkość chłodzenia uzyskuje się przez dobór ośrodka chłodzącego. Najczęściej jako ośrodek szybko chłodzący stosuje się wodę, a chłodzący wolniej — oleje różnych rodzajów. Podczas hartowania wskutek nierównomiernego chłodzenia i zmian strukturalnych powstają duże naprężenia w przedmiocie. Gdy chłodzenie jest zbyt szybkie lub budowa przedmiotu sprzyja nierównomiernemu chłodzeniu (naglą zmiana przekroju), mogą nawet powstać pęknięcia. Zapobiega się im częściowo przez stosowanie ośrodków łagodniej chłodzących lub przez hartowanie stopniowe, tzn. najpierw chłodzenie \v ośrodku o temperaturze od 180 do 500"C, a następnie w powietrzu lub ośrodku o temperaturze otoczenia. Harfowanie powierzchniowe polega na szybkim ogrzaniu powierzchni przedmiotu do temperatury hartowania i na niezwłocznym chłodzeniu jej strumieniem wody, oleju lub powietrza. Do nagrzewania powierzchniowego stosuje się specjalnie do tego celu przystosowane palniki acetylenowe lub — coraz częściej — urządzenia do grzania indukcyjnego prądami wielkiej częstotliwości.
migomedia opinie spawanie światłowodów