Naped elektryczny

Wprowadzenie napędu elektrycznego w ostatnim dwudziestoleciu XIX w. przyczyniło się do wzrostu prędkości obrotowych maszyn. Zaczęto wówczas dążyć do zmniejszania ciężaru elementów maszyn, co wymagało opracowania sposobów ich obliczania. J. C. Bach pierwszy opracował wzory do obliczania wytrzymałości elementów maszyn. Jednocześnie rozwijała się teoria mechanizmów, dzięki pracom P. Czebyszewa, F. Reuleaux i in. oraz teoria tarcia i smarowania maszyn, głownie dzięki pracom N. Piętrowa, N. Żukowskiego, O. Reynoldsa i A. Sommerfelda. W miarę postępu elektryfikacji przemysłu zmniejsza się znaczenie dużych przekładni pasowych i linowych, stopniowo znikają pędnie, a rozpowszechnia się napęd jednostkowy maszyn i wzrasta znaczenie przekładni zębatych. Powstają nowe konstrukcje sprzęgieł, hamulców, łożysk i in. części, wskutek rozwoju motoryzacji rozpowszechnia się napęd łańcuchowy. Ok. 1920 r. zaczęto stosować w napędach jednostkowych przekładnie z pasem klinowym, jak również przekładnie bezstopniowe i obiegowe. W XX w. następuje znaczny wzrost zastosowania połączeń spawanych. Do krajów przodujących pod tym względem należała Polska, gdzie w 1922 r. zastosowano spawane skrzynie ogniowe parowozu, a w 1927 r. zbudowano pierwszy w świecie most spawany. Było to w dużym stopniu zasługą S. Bryły., który opracował sposoby obliczania i badania konstrukcji spawanych oraz pierwsze w świecie przepisy spawania konstrukcji stalowych.
ctsmqg39